Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/23539 K.2020/17033

Kasten basit yaralama suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e ve 62/1. maddeleri uyarınca 12 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2015 tarihli ve 2015/258 Esas, 2015/765 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 13.10.2020 tarihli ve 2020/9483 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.10.2020 tarihli ve 2020/91484 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi. Mezkur ihbarnamede;

Diğer sanığın Uzunköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararını temyiz etmesi üzerine, Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 25.09.2019 tarihli ve 2019/8782 Esas, 2019/16925 Karar sayılı ilamında da "...Karşılıklı yaralama suçlarının işlendiği olayda, tarafların olayın çıkış sebebini ve gelişimini farklı şekilde anlattıkları anlaşılmakla, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespitine çalışılması;

bunun mümkün olmaması halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede (1/4) oranında uygulanmasını gerektirdiğinin gözetilmemesi,...BOZULMASINA..." şeklinde belirtildiği üzere;

tarafların birbirlerini karşılıklı yaraladıkları ve olayın çıkış sebebini ve gelişimini farklı şekilde anlattıkları somut olayda, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespitine çalışılması;

ilk haksız hareketin kim tarafından yapıldığının tespit edilemediği takdirde şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede (1/4) oranında uygulanmasını gerektirdiğinin gözetilmemesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü: Mağdur ...’in sanık sıfatıyla hakkındaki mahkumiyet hükmünün temyizen incelenmesi neticesinde verilen Dairemizin 25.09.2019 tarihli ve 2019/8782 Esas, 2019/16925 Karar sayılı bozma ilamında da belirtildiği gibi, sanık ile mağdurun karşılıklı olarak birbirlerini yaraladıkları olayda; CGK'nun 22.10.2002 tarih 2002/4-238

Esas ve 2002/367 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiğinin araştırılması, bu hususun tespit edilememesi durumunda da sanık lehine TCK’nin 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin asgari (¼) oranında uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekmektedir.