Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/3377 K.2020/6533

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/2-son maddesinin uygulanması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) sayılı kararları ile, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve yine 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2) Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca tayin edilen 1 yıl 6 ay hapis cezasının, TCK'nin 87/2-b maddesi uyarınca iki kat oranında artırılması sırasında ''3 yıl 18 ay'' hapis cezası yerine, hesap hatası yapılarak 4 yıl 6 ay hapis cezasına hükmolunması,

3) Sanığın, müştekiyi duyu ve organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesine neden olacak şekilde yaralaması karşında; kurulan hükümde uygulama maddesinin ''TCK'nin 87/2-b-son" maddesi yerine, ''86/2-b'' olarak hatalı gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 232/6. maddesine aykırı davranılması,

4)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,