Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/3789 K.2020/9113

Bıçakla müessir fiil suçundan hükümlü ...’ın, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 456/4, 457/1 ve 647 sayılı Kanun’un 4/1. maddeleri uyarınca 273.780.000 Türk lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına dair Ödemiş Sulh Ceza Mahkemesinin 18.10.2001 tarihli ve 2000/342 Esas, 2001/954 Karar sayılı kararı ile nitelikli hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından adı geçen hükümlünün 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143/1, 116/2, 119/1-c, 151/1 ve 62. (3 kez) maddeleri 3 yıl 4 ay,

1 yıl 8 ay ve 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.02.2010 tarihli ve 2009/749 Esas, 2010/131 Karar sayılı ve kamu malına zarar verme suçundan aynı hükümlünün 5237 sayılı Kanun’un 152/1-a ve 62. maddeleri 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.04.2010 tarihli ve 2010/50 Esas, 2010/319 Karar sayılı kararlarının kesinleşmesini müteakip,

hükümlünün memnu hakların iadesine yönelik talebinin kabulüne ilişkin Mersin 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.03.2018 tarihli ve 2018/201 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 24.01.2020 tarihli ve 2019/1285 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.02.2020 tarihli ve 2020/21293 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede; Dosya kapsamına göre; 1) 5352 sayılı Adlî Sicil Kanunu 13/A maddesinin 3. fıkrasında yer alan, “Yasaklanmış hakların geri verilmesi için, hükümlünün veya vekilinin talebi üzerine, hükmü veren mahkemenin veya hükümlünün ikametgâhının bulunduğu yerdeki aynı derecedeki mahkemenin karar vermesi gerekir.” şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda yetkili ve görevli mahkemelerin hükmü veren mahkemenin veya hükümlünün ikametgâhının bulunduğu yerdeki aynı derecedeki mahkeme olmasına rağmen anılan Mahkemesince karar verilmesinde,

2) 5352 sayılı Adlî Sicil Kanunu 13/A maddesinde yer alan, '' 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki kanunların belli bir suçtan dolayı veya belli bir cezaya mahkûmiyete bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebilir. Bunun için.

Türk Ceza Kanununun 53 üncü maddesinin beşinci ve altıncı fıkraları saklı kalmak kaydıyla, a) Mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması, b) Kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşması gerekir.'' şeklindeki düzenleme dikkate alındığında,memnu hakların iadesi kararı verilebilmesi için infazın tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık sürenin geçmiş olması gerektiği nazara alındığında, hükümlünün Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.02.2010 tarihli ve 2009/749 Esas,

2010/131 sayılı kararı ile mahkûm olduğu maddeleri 3 yıl 4 ay, 1 yıl 8 ay ve 3 ay 10 gün hapis cezasının 22.12.2017 tarihinde infaz edildiği cihetle, yasaklanmış hakların iadesine ilişkin kararın verildiği 26.03.2018 tarihinde 3 yıllık sürenin henüz tamamlanmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Değişik mahkemelerce verilen mahkumiyet kararları ile bıçakla müessir fiil, nitelikli hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme ve kamu malına zarar verme suçlarından hükümlü ...’ın memnu hakların iadesi talebinin kabulüne dair Mersin 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.03.2018 tarihli ve 2018/201 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan kanun yararına bozma isteminin kapsamına, talebin niteliğine göre,