Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/4061 K.2020/8226

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-d-son maddelerinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmasının yargılamayı yapan mahkemece bizzat alınması gerektiği gözetilmeyerek, savunmasının istinabe yoluyla başka mahkemede aldırılması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (F.C.B. v İtalya, No: 12151/86, 28 Ağustos 1991) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2)Mahkemece “olayın asıl başlangıç nedeni tam olarak anlaşılamamakla birlikte sanıkların birbirlerini tahrik ederek haksız fiilleri neticesi olaya neden oldukları, her iki tarafında karşılıklı tahrik altında atılı suçları işledikleri” gerekçesiyle haksız tahrik hükümleri uygulandığına göre, 5237 sayılı TCK'nin 3. maddesi uyarınca cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak sanığın cezasından TCK’nin 29. maddesi gereğince asgari (1/4) oranda indirim yapılması yerine yazılı şekilde (1/2) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza verilmesi,

3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,