Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/4456 K.2020/8063

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Aksine bir delil bulunmayan sanık savunmasında, alacağını istemesi üzerine mağdurun küfürle karşılık vermesi nedeniyle olayın gerçekleştiğine ilişkin iddiası gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nin 29 maddesinde hükme bağlanan haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

2) Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi uygulanarak verilen "4 ay" hapis cezasının TCK'nin 62. maddesi gereğince (1/6) oranında indirilmesi ile "3 ay 10 gün" hapis cezasına hükmolunması gerekirken yazılı şekilde "5 ay" hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayini,

3) 5275 sayılı CGTİK'nin 108. maddesinin 4-5-6. fıkralarına göre denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi hükmü veren mahkemeye değil hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverilme ile ilgili kararı verecek mahkemeye ait olup mahkumiyet hükmünde mükerrir sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken "1 yıl" denetimli serbestlik süresinin de belirlenmesi,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,