Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/4583 K.2020/7282

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 tarih ve 2015/1167 Esas - 2017/247 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine aykırı davranılması,

2) Sanığın yaralama eylemini 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f maddesi uyarınca silahtan sayılan bıçak ile kardeşine karşı gerçekleştirmesi karşısında; TCK'nin 86/1. maddesine göre temel hapis cezasının, aynı olayda iki nitelikli halin (TCK'nin 86/3-a ve 86/3-e maddelerinin) birleşmesi nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerekirken yazılı şekilde cezanın alt sınırdan belirlenmesi,

3) Sanığın TCK'nin 86/1, 86/3-e maddeleri uyarınca belirlenen "1 yıl 6 ay" hapis cezasının, TCK'nin 87/1-d maddesi uyarınca bir kat artırılması, ardından hükmedilen "2 yıl 12 ay" hapis cezasının 5 yıldan az olması nedeniyle, TCK'nin 87/1-son maddesi uyarınca 5 yıla çıkartılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde TCK'nin 87/1-d maddesi uyarınca bir kat artırım uygulanmadan, doğrudan TCK'nin 87/1-son maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezasına hükmedilmesi,

4) TCK'nin 6/1-f-4 maddesi kapsamında silahtan sayılan bıçak ile kardeşinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince artırım yapılırken, 86/3-a maddesinin yazılmaması,

5) Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve E.2014/140 - K.2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun

yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,