Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/5078 K.2020/8116

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Sanığın aşamalarda, mağdur ... ile aralarında çıkan tartışmada mağdurun kendisini yaraladığını ve hakaret ettiğine ilişkin savunması, bu savunmayı doğrular mahiyetteki sanık hakkında düzenlenen 25.07.2015 günlü doktor raporu ve tanık beyanı da gözetildiğinde olayın başlangıcına ilişkin taraflar arasında birbirinden farklı beyanlar bulunmasına ve ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının belirlenemediğinde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas 367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Dairemizin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda (1/4) uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

2) Hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ilamı olan ve kasıtlı suçtan mahkumiyeti olmayan sanığın duruşmada olumsuz kişiliğine ilişkin herhangi bir tespitin de bulunmadığı değerlendirildiğinde sanık hakkında yetersiz gerekçe ile TCK'nın 50, 51 ve 62. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,