Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/5460 K.2020/7065

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanığın mağdurla olaydan önce telefonda küfürleştiklerini savunduğu, mağdurun da sanığın telefonda küfürleşme iddialarını doğruladığı, mahkemece de olayın oluş şeklinin "olay gününden önce, akraba olan sanık ile müşteki arasında alacak verecek meselesi nedeniyle tartışma yaşandığı, tartışma sırasında sanık ile müştekinin birbirlerine küfürlü şekilde hakaret ettikleri, olay günü de sanığın bu olay nedeniyle, müştekinin arkası dönük iken Bitlis çarşı merkezde kafasına demir bir cisim ile vurmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı" şeklinde kabul edildiği halde, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükümlerinin TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi dikkate alınarak asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,