Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/5819 K.2020/8237

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydında bulunan Ankara 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.10.2011 tarihli ve 2010/63 Esas - 2011/543 Karar sayılı ilamı ile TCK'nin 86/2. maddesi uyarınca hükmolunan 4 ay hapis cezasına dair mahkumiyeti tekerrüre esas alınmış ise de aynı ilamın içinde TCK'nin 151/1. maddesi uyarınca 4 ay hapis cezasına dair mahkumiyetinin de bulunduğu, TCK’nin 86/2. maddesindeki kasten yaralama suçunun suç tarihinde uzlaşmaya tabi olmayan TCK'nin 151/1. maddesindeki mala zarar verme suçu ile birlikte işlenmesi nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nin 253/3. maddesi uyarınca uzlaşmaya tabi olmadığı;

ancak TCK'nin 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı ve mala verme suçu ile birlikte işlenen kasten yaralama suçu yönünden de 5271 sayılı CMK'nin 253/3. maddesinin uygulanma koşulları ortadan kalktığından uzlaşmanın mümkün hale geldiği anlaşılmakla,

tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.12.2011 tarihli ve 2011/10-214 Esas - 2011/270 Karar sayılı kararı uyarınca infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.