Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/7461 K.2020/8635

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçunu bıçak ile işlemesi nedeniyle cezasından artırım yapılırken, uygulanan kanun maddesinin 5237 sayılı TCK'nin “86/3-e” maddesi yerine “86/3-a” maddesi olarak belirtilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edildiğinden,

2)Mahkemece, ilk haksız hareket hareketin kimden geldiğinin belirlenemediğinden bahisle sanık lehine haksız tahrik indirimi yapıldığının belirtilmesi karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren içtihatlarında benimsendiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği hallerde, sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik indirimi uygulanırken, TCK'nin 3. maddesinde belirtilen orantılılık ilkesi gereğince asgari hadden (1/4) oranında indirim yapılması gerekirken; (1/2) oranında indirim yapılmak suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından,

3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.11.2008 tarihli, 2005/212 Esas- 2008/303 Karar sayılı ilamının kesinleşme tarihinin suç tarihinden sonra olması sebebiyle tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydında bulunan ve kesinleşme tarihi 13.09.2011 olan Bodrum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2011 tarihli 2009/295 Esas 2011/301 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 281/1. Maddesi uyarınca almış olduğu 3.000,00 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyetinin tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenden dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkralarından tekerrür uygulamasına ilişkin paragrafın çıkartılarak yerine "Sanığın,