Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/7495 K.2020/11809

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Kasıtlı suçtan verilen hapis cezasının kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Sanıkların okey oyunu oynadıkları sırada, aralarında çıkan tartışma sonrasında, sanık ...'ın elinde bıçak olduğu halde diğer sanık ...'in üzerine doğru yürümesi üzerine,...'ın belinde bulunan tabancayı çıkartarak, saldırıyla orantılı olmayacak biçimde üç kez ateş edip, üç isabet kaydettiği, neticesinde Şenol'un iki bacağından ve elinden yaralandığı somut olayda, silahların niteliği, Şenol'daki isabet sayısı ve yaralanmanın niteliği göz önüne alındığında,...'ın savunma ve tepkilerine devam ettiği,

bir noktadan sonra saldırının defedilmesinden çok öfke ile hareket ettiğinin kabulü ile 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükümleri yüksek oranda uygulanmak suretiyle sanığın kemik kırığı oluşacak nitelikte yaralama suçundan TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/3 ve 29/1. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre ise;

b) Sanığın eyleminin meşru müdafaa kapsamında kaldığı kabul edilmiş olması karşısında, hakkında 5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi,

c) Meşru müdafaa uygulamasına dayanak oluşturan kanun maddesinin TCK’nin 25/1. maddesi yerine TCK’nin 29/1. maddesi olarak gösterilmesi suretiyle, CMK’nin 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,