Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/9095 K.2020/12136

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü: 1)Sanığın eşi olan mağdura karşı kasten yaralama eylemini silahtan sayılan kemerle gerçekleştirdiğinin kabul edildiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesine göre belirlenen temel cezanın, aynı olayda iki nitelikli halin 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a ve 86/3-e maddelerinin birleşmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesindekiölçütler ve 5237 sayılı TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi de dikkate alınarak, alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Daha öncesinden de sanığın kendisini aldattığına dair şüphesi bulunan mağdur, sanığın gece uyurken başka bir kadının adını sayıklaması üzerine onu uyandırıp, kimin adını sayıkladığını sorunca, başlayan tartışmada sanığın da yaralanmasının bulunduğu olayda, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiği hususunun belirlenmeye çalışılması,

bunun mümkün olmaması halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas, 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda (1/4) uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,