Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/9639 K.2020/8884

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Oluş, mağdurun hazırlık aşamasındaki beyanı ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın, mağdurun hayati olan boyun bölgesinde, bıçak ile derin kesi meydana getirdiği, bu suretle mağdurun hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda; sanığın hedef aldığı vücut bölgesi, yaranın niteliği, kullanılan aletin elverişliliği birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin “öldürmeye teşebbüs” suçunun unsurlarını oluşturması ihtimali nedeniyle, delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması, Kabule göre de;

2)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

3) Sanığın TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri gereğince verilen “1 yıl 6 ay hapis cezası”nın TCK’nin 87/1-d maddesi gereğince bir kat artırımı sırasında “2 yıl 12 ay hapis cezası” ile cezalandırılması yerine, “3 yıl hapis cezası” ile cezalandırılmasına karar verilmesi,