Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/9833 K.2020/14174

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1,87/3,106/1-2. cümle,125/1. maddeleri uyarınca neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama, tehdit ve hakaret suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davaları açıldığı, neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçunun uzlaştırma kapsamında olmadığı, bu nedenle sanığın üzerine atılı tüm suçların uzlaştırma kapsamında bulunmadığı, bu itibarla uzlaştırma hükümlerinin uygulanamayacağı ve yapılan uzlaştırma teklifinin de hukuken geçersiz olduğu,

kovuşturma aşamasında sanığın tehdit ve hakaret eylemi yönünden düşme hükümleri verildiği ve sanığın kasten yaralama eyleminde kırık bulgusunun olmadığı sabit görülerek sanık hakkında TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca kasten yaralama suçundan cezalandırılması cihetine gidildiği, bu nedenlerle CMK'nin 253/1-b-1 ve CMK'nin 253/3. maddelerinin uygulanma koşullarının ortadan kalktığı, sanığın mahkumiyetine karar verilen ve temyiz incelemesine konu edilen kasten yaralama (5237 sayılı TCK'nin 86/1) suçunun uzlaştırmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla;

sanık ile mağdur arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi,uzlaştırma girişimininbaşarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,

Kabul ve uygulamaya göre;

2) Sanığa ek savunma hakkı verilmeden iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine aykırı davranılması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,