Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2021/11807 K.2022/1053

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 09.11.2020 tarih, 2020/1106 E. - 2020/5467 K. sayılı kararı ile Anayasanın 138/1. maddesi hükmü, TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde;

suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen tehlike ile sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik de göz önünde bulundurularak makul bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, temel ceza belirlenirken teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması sebebiyle Ankara 27. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.02.2019 tarih, 2018/556 E. – 2019/82 K. sayılı hükmünün bozulmasına karar verildiği,

bozma ilamı üzerine Ankara 27. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.05.2021 tarih, 2021/50 E. – 2021/124 K. sayılı hükmü ile eski kararda direnilerek mahkumiyet kararı verildiği, yapılan incelemede ise Dairemizin bozma ilamının yerinde olduğu görüldüğünden kararda değişiklik yapılmasına yer olmadığına, 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 36. maddesi ile CMK'nın 307/4-3. cümlesinde yapılan değişiklik uyarınca dosyanın Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMEK üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.