Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2021/9774 K.2022/2698

2-)TCK’nın 109/3-a,b,c, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-)Sanık hakkında Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın üyesi bulunduğu silahlı terör örgütünün Devletin birliğini bozma ve ülke topraklarından bir

kısmını Devlet idaresinden ayırma amacına yönelik olarak vahamet arz eden olayları gerçekleştirdiği, sübutu kabul olunan eylemlerinin amaç suçun işlenmesi doğrultusundaki örgütsel bağlılık ve ülke genelindeki organik bütünlüğüne göre amacı gerçekleştirme tehlikesi yaratabilecek nitelikte olduğu belirlenip kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçunun sübutu kabul edilmiş, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosya kapsamına göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğu anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-)Sanık hakkında nitelikli kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Oluş, iddia, mahkeme kabulü ve tüm dosya kapsamına göre; anılan bölgede somut olarak hangi kişi ya da kişileri hürriyetinden yoksun kıldığı kanıtlanamayan sanığın, müsnet suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Nitelikli kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesi olarak TCK’nın 109/2. maddesinin gösterilmemesi,