Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2022/10487 K.2024/3469

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şanlıurfa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.10.2018 tarihli ve 2018/204 Esas, 2018/754 sayılı Kararı ile sanık hakkında terör örgütü propagandası yapmak suçundan 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 7. maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesi, 7. maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43 üncü, 53 üncü ve 63 üncü maddeleri uyarınca mahkumiyet kararı verilmiştir.

2.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 27.12.2019 tarihli ve 2018/3149 Esas, 2019/1394 sayılı Kararıyla sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 26.01.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi özetle; 1.Hesapların kendisine ait olmadığına, 2.Atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine, 3.Eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna, 4.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın eyleminin terör örgütü propagandası yapma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkumiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5271 sayılı Kanunun 34 üncü ve 230 uncu maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinin, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması, hükme esas alınan ve reddedilen tüm deliller ile mahkemece oluşan kanaatin, suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiillerin belirtilmesi gerekirken, hangi paylaşımların suç teşkil ettiği ve hükme esas alındığı belirtilmeden gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Somut olay ve mahkemenin kabulü değerlendirildiğinde, 30.01.2018 tarihli araştırma raporunda yer aldığı halde iddianamede ve mahkeme kabulünde yer almayan Şekil 11, Şekil 14, Şekil 15 numaralı paylaşımların, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilerek; anılan paylaşımlarla ilgili dava açılmasının sağlanarak, dosyaların birleştirilmesi ve sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi ve buna bağlı olarak sanığın hukuki durumunun tespit edilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR