Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2022/11713 K.2024/4581

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 nci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 22. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.07.2019 tarihli ve 2019/282 Esas, 2019/193 sayılı Kararı ile terör örgütü propagandası yapmak suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca sanık hakkında beraat kararı verilmiştir. 2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 09.07.2020 tarihli ve 2019/2421 Esas, 2020/1281 sayılı Kararıyla sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. 3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 04.02.2022 tarihli ve hükmün bozulması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın üzerine atılı silahlı terör örgütü propagandasını yapmak suçunu işlediğini ispatlar mahiyette, cezalandırılmasına yetecek, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilmiş olduğuna,

2. Sanığın üzerine atılı silahlı terör örgütlerinin propagandasını yapmak suçundan ilk tespitin rızaen verilen cep telefonu olduğu ancak, bu hususun soruşturma başlangıcı için delil başlangıcı olduğu, soruşturmanın devamında internet inceleme-tespit ve değerlendirme tutanağı düzenlendiği, bu nedenle açık kaynak araştırması bulunduğundan elde edilen delilin hukuka aykırı delil niteliğinde olmadığına,

3. Sanığın cezalandırılması gerektiğine,

4. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebeplerine ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından hukuka aykırı olarak elde edilen delillere dayanılarak mahkumiyet kararı verilemeyeceği belirtilmek suretiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli karar başlığında, sanık hakkında beraat kararı verilmesine karşılık 5271 sayılı CMK’nın 232/2-c maddesine aykırı olarak suç tarihinin ve yerinin yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 5271 sayılı Kanunun 134 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hakim veya gecikmesinde sakınca bulunan hal kapsamında Cumhuriyet savcısı tarafından verilen herhangi bir karar bulunmamasına rağmen kolluk görevlileri tarafından sanığa ait cep telefonu üzerinden sosyal medya hesabının incelenerek suça konu paylaşımlar tespit edilmek suretiyle elde edilen delilin hukuka aykırı delil mahiyetinde olduğuna dair yapılan tespit ve değerlendirmenin yerinde olduğu ve

incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla. Bölge adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemiş, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 09.07.2020 tarihli ve 2019/2421 Esas, 2020/1281 sayılı Kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,