Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2022/12085 K.2024/5608

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.02.2019 tarihli ve 2018/136 Esas, 2019/43 sayılı kararı ile sanık hakkında terör örgütü propagandası yapmak suçundan; 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 7 nci maddesinin ikinci fıkrası, 7 nci maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43 üncü maddesi 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 19.12.2019 tarihli ve 2019/533 Esas, 2019/690 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.01.2022 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1-İstinaf Mahkemesi kararında herhangi bir gerekçe belirtilmediğine,

2-İlk Derece Mahkemesi sanığın örgüt propagandasını yapmak suçundan cezalandırılmasına karar verdiği halde bu hususta ek savunma hakkı vermediğine,

3-İddianameyle yargılama konusu yapılan olaya dair suç vasfı değiştiği ve sanığa iddianame dışı bir suçtan ceza verildiğine,

4-İddianamelerde 5237 sayılı TCK’nın 43 üncü maddesinin uygulanması talep edilmediği halde, 5271 sayılı TCK'nın 226 ncı maddesi gereğince sanığa ek savunma hakkı verilmeden hakkında zincirleme suç hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCK’nın 43 üncü maddesinin uygulamasının hukuka aykırı olduğuna,

5-Sanığa koli içerisinde getirilmiş kitaplar müvekkil tarafından dahi açılıp okunmamış, olduğu gibi bırakılmış hiç kimseye propaganda amaçlı verilmediğine,

6-Sanık açısından cebir, şiddet vs.yöntemleri öven herhangi bir propaganda faaliyeti olmadığına,

7-Sanığın hesabı kapalı diye tabir edilen, arkadaş olmayan kimselerin dışarıdan bakıp twitlerini göremediği tarzda bir hesap olduğuna,

8- Temyiz dilekçelerinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eylemlerinin terör örgütü propagandası yapmak suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tebliğname'de her ne kadar iddianamedeki sevk maddeleri arasında TCK'nın 43 üncü maddesi gösterilmediği halde sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK'nın 226/1-2 nci maddesine aykırı davranılması sebebiyle bozma talep edilmiş ise de 01.11.2018 tarihli duruşmada verilen esas hakkındaki mütalaada TCK'nın 43 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talep edilmiş olduğu anlaşıldığından bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

1-Anayasa'nın 138/1 inci maddesi hükmü, TCK'nın 61 inci maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle 3/1 inci maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde, suçun işleniş biçimi ve kasta dayalı kusurun ağırlığı bağlamında, sanığın örgütteki konumu, kaldığı süre, faaliyetlerinin önem ve yoğunluğu ile faaliyet alanı göz önünde bulundurularak dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun adil bir cezaya hükmedilmesi gerekirken temel cezanın belirlenmesinde soyut ve dosya kapsamı ile de uyumsuz gerekçeyle suçun unsurlarının teşdit sebebi kabul edilip, TCK'nın 61/3 üncü maddesine muhalefet edilerek fazla ceza tayin edilmesi,

2-İddianamede talep edilmediği ve esas hakkında mütalaada belirtilmediği halde, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan 5237 sayılı TMK'nın 7/2-2 nci cümle maddesinin uygulanması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6 ncı maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36 ncı maddesine ve CMK’nın 226 ncı maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

3-Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas 2015/85 sayılı iptal kararının TCK'nın 53 üncü maddesinin uygulanmasında gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 19.12.2019 tarihli ve 2019/533 Esas, 2019/690 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,