Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2022/20197 K.2025/12616

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü; Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi; Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Esasa ilişkin mütalaanın 25.09.2018 tarihinde sanık müdafiine tebliğ edildiği ancak sanığa tebliğ edilmediği, ilk derece mahkemesinde görülen 21.02.2019 tarihli karar duruşmasında sanık müdafiinin aynı gün başka mahkemelerde duruşmalarının olması nedeniyle duruşmalara katılamayacağını bildirerek mazeret dilekçesi sunduğu, mazeretin reddine karar verilerek sanık ve müdafiinin mütalaaya karşı ve esasa ilişkin son savunmaları alınmadan, yokluklarında sanığın mahkumiyetine karar verildiğinin anlaşılması karşısında.

5271 sayılı Kanun'un 197 nci maddesi, delillere erişme ve savunma hazırlama imkanları itibariyle çelişmeli yargılamanın gereği olan “silahların eşitliği” ilkesi, Anayasa'nın 36 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6 ncı maddeleri ile teminat altına alınan adil yargılanma ilkesi dikkate alınarak;

adaletin selameti ve sanığa isnat edilen suçun niteliği dikkate alındığında, sanık müdafiinin esasa ilişkin son savunmasını almadan, sanık ve müdafiinin yokluğunda mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin üçüncü, 188 inci maddesinin birinci, 197 nci maddesinin birinci ve 289 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (e) fıkralarına muhalefet edilerek savunma hakkının kısıtlanması,