Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2022/28611 K.2025/20622

1. Sanık müdafiinin 20.11.2017 tarihli ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde, sanık müdafiince, 04.11.2019 tarihinde temyiz başvurusunda bulunulduğu ancak;

sanık müdafiinin 11.11.2019 tarihli dilekçesi ile aynı karara ilişkin olarak ilk derece mahkemesince yargılanmanın yenilenmesi talebinin kabulü ile sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiş olması nedeniyle temyiz talebinden feragat ettiğini bildirdiği anlaşılmakla; dava dosyasında mevcut vekaletname örneğinde kanun yollarından feragat etme yetkisi tanındığı tespit edilen sanık müdafiinin dilekçesinin temyizden vazgeçme iradesini taşıdığı kabul edildiğinden,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 266 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteğinden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, inceleme yapılmaksızın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle İADESİNE,

2. Sanık müdafiinin ilk derece mahkemesince verilen 07.11.2019 tarihli ek karar ile ceza verilmesine yer olmadığı kararına yönelik istinaf talebi üzerine bölge adliye mahkemesince verilen 13.01.2021 tarihli karar verilmesine yer olmadığı kararının resen gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

İlk derece mahkemesince verilen her hükmün öncelikle bölge adliye mahkemesince denetlenmesi gerektiği gözetilerek;