Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2022/473 K.2022/7757

Bölge adliye mahkemesince kurulan hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiine bölge adliye mahkemesi hükmünün 08.10.2019 tarihinde tefhim edildiği ve sanık müdafiinin 17.10.2019 tarihli süresinde süre tutum dilekçesi verdiği, 23.10.2019 tarihinde tebliğ olunan bölge adliye mahkemesine ait gerekçeli kararına karşı sanık müdafii tarafından gerekçeli temyiz dilekçesinin ise 5271 sayılı CMK’nın 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük yasal süreden sonra 05.11.2019 tarihinde verildiği anlaşılmakta ise de; gerekçeli kararın tebliğine dair tebligat mazbatasında CMK'nın 295/1. maddesindeki sürenin hak düşürücü niteliğine dair meşruhatın bulunmadığı görülmekle, sanık müdafiinin gerekçeyi içeren temyiz isteminin süresinde yapıldığı kabul edilerek temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından, işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden,