Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2022/6613 K.2024/12202

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Isparta 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.02.2019 tarihli ve 2018/298 Esas, 2019/63 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314/3 ve 220/7 nci maddesi delaletiyle TCK'nın 314/2 nci maddesi, TCK'nın 220/7 nci maddesi, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5/1 inci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 53 üncü ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2 Ceza Dairesinin, 20.02.2020 tarihli ve 2019/771 Esas, 2020/213 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 14.01.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Dairemize tevdii edilmiştir.

II. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Silahlı terör örgütü üye olma suçundan yargılaması yapılan silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkumiyetine karar verilen sanık hakkında, yargılama aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafii bulunmadığı gibi CMK 156 ncı maddesi gereğince re’sen müdafii görevlendirilmeyerek bulunduğu hal nedeniyle, delillere erişme ve savunma hazırlama imkanları itibariyle çelişmeli yargılamanın gereği olan “silahların eşitliği” ilkesinin ve Anayasanın 36, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddeleri ile teminat altına alınan adil yargılama hakkının ihlali sonucunu doğuracak biçimde,

adaletin selameti açısından zorunlu olan müdafiinin hukuki yardımından yararlandırılmadan yargılama yapılıp sorgusu tespit edilmek ve hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması suretiyle CMK'nın 150/3, 188/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR