Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2022/8346 K.2023/4060

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle,

Duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği ceza süresi yönünden yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.02.2018 tarihli ve 2017/91 Esas, 2018/51 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 08.11.2019 tarihli ve 2019/107 Esas, 2019/147 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 09.02.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Ankara 25. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2017/909 Esas sayılı dosyasının 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesi birinci fıkrasında düzenlenen atılı suç sevki ile derdest olduğu, birleştirme kararı verilerek yargılamaya devam olunması gerektiğine,

2. ByLock delilinin hukuka aykırı olduğu gibi tespit ve değerlendirme tutanağı gelmeden, ID numarası tespit edilmeden hüküm kurulduğuna,

3. Tepe yönetici olduğu iddia edilen kişi ile içerik olmaksızın iletişimin tespiti kaydı bulunmasının tek başına delil olamayacağına,

4. Çalışma kaydının terör örgütü üyeliği suçuna delil olamayacağına, çalışma hürriyeti kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine,

5. Yeterli gerekçeyi içermeyen, hukuka aykırı deliller ile mahkumiyet kararı verildiğine,

6. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/370 sayılı Kararı ile onanarak kesinleşen, Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 sayılı kararında.

"ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bir suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olacağı"nın kabul edildiği gözetilerek.

ByLock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen sanığın, ByLock uygulamasını kullandığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde teknik verilerle tespiti halinde, buna dair delilin atılı suçun sübutu açısından belirleyici nitelikte olması karşısında ilgili birimlerden ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme raporunun yeniden istenilerek 5271 sayılı Kanun'un 217 inci maddesi gereğince duruşmada okunup tartışılması, yapılan UYAP sorgulamasında, sanık hakkında Ankara 25. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/909 esasına kayden görülen silahlı terör örgütü yöneticisi olma suçundan derdest dava dosyasının bulunduğu,

hukuki ve fiili irtibat olduğuna dair sanık müdafinin temyiz dilekçesinde ileri sürüldüğü görülmekle, anılan dava dosyasının temin edilerek incelenmesi, mükerrer yargılama ve cezalandırmanın önüne geçilmesi ve delillerin birlikte değerlendirilmesini teminen aralarında hukuki irtibat bulunması halinde birleştirme hususunun tartışılması, birleştirme cihetine gidilmeyecekse varsa ilgili delillerin işbu dosya içine denetime elverişli olacak biçimde dercedilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi kanuna aykırıdır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 08.11.2019 tarihli ve 2019/107 Esas, 2019/147 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

... ... ... ... ...