Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2024/20504 K.2024/19771

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü. Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede.

Sanığın silahlı terör örgütüne örgüt üyeliği suçu nedeniyle 16.12.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 20.12.2016 tarihinde tutuklandığı, Siirt 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 05.12.2018 tarihli ve 2018/258 Esas, 2018/258 sayılı Kararı ile İlk Derece Mahkemesince silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkumiyetine karar verildiği, Dairemizin 02.07.2021 tarihli ve 2021/474 Esas ve 2021/8487 Karar sayılı bozma ilamı ile sanığın silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan cezalandırılmasına ve tahliyesine karar verildiği,

bozma sonrası yeniden yapılan yargılamada Siirt 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.12.2021 tarihli ve 2021/204 Esas, 2021/189 sayılı Kararı ile silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve Dairemizin 20/09/2022 tarihli ve 2022/20802 Esas, 2022/4642 Karar sayılı ilamı ile kararın onanmasına karar verilerek sanık hakkındaki mahkumiyet kararının 20/09/2022 tarihinde kesinleştiği,

sanık hakkındaki kesinleşmiş mahkumiyet kararının infaza gönderildiği ve Siirt Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26/09/2023 tarih ve 2022/4735 sayılı yerine getirme fişinde yerine getirme tarihinin 30/01/2020 olduğunun bildirildiği.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasında düzenlenen hak yoksunlukları yönünden kural olarak bir karara gerek kalmaksızın hapis cezasının infazıyla yani bihakkın tahliye tarihiyle birlikte kişi yoksun kaldığı haklarını kullanmaya başlarken, 5237 sayılı TCK dışındaki özel kanunlardan kaynaklanan hak yoksunluklarının sona ermesi bakımından 5352 sayılı Kanun'un 13/A maddesi gereği yasaklanmış hakların geri verilmesi amacıyla görevli ve yetkili mahkemeden bu hususta bir karar alınması zorunludur.

Buna göre; özel kanunlardan kaynaklanan (2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu md. 11, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu md. 48/1-A, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu md. 8/1-d ve h, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu md. 5/1-a, 6754 sayılı Bilirkişilik Kanunu md. 10/(1)-a ve 6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu md. 20/(2)-ç gibi) yasaklanmış hakların geri verilmesinin ilk şartı, mahkum olunan cezanın infaz edilmiş olması ve mahkum olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması iken;

ikinci şartı ise, kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşmasıdır. Dosya kapsamı itibariyle hükümlünün bihakkın tahliye tarihi, hükmün kesinleştiği tarih olan 20/09/2022 olması gerektiğinden ve cezanın kesinleşme tarihinden itibaren 3 sene sonra yani 20/09/2025 tarihi itibariyle dolmuş olacağı gözetilmeden yazılı şekilde yasaklanmış haklarının geri verilmesine karar verilmesi,