KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2009/18802 E., 2010/746 K.·Mahkemesi :sulh Hukuk Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Ocak 2010
Karar Metni
289 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dava dilekçesinde 3.000 lira alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın 1.500 TL'lik bölümünün kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.
Davacı vekili dilekçesinde; davacıya ait iki adet büyükbaş hayvanın bir süredir ayrı yaşamakta olduğu davalı eşi tarafından bilgisi ve rızası dışında satıldığını ileri sürerek satış bedeli olan 3.000 TL alacağın yasal faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir
Davalı, davaya konu hayvanları davacı eşinin istemesi üzerine satın alarak yetiştirdiğini, hasta olan davacının sağlığının daha fazla bozulmaması için hayvanları 2.500 TL ye sattığını, satış bedelini davacıya vermediğini, zira davacının yeniden hayvan almak istediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece; TMK. nun 202. maddesi uyarınca eşler arasında yasal mal rejiminin asıl olduğu, evlilik birliği içerisinde edinilen mallara birlikte malik olan eşlerin bu nedenle semerelerden birlikte yararlanmaları gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm; davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davada; evlilik birliği içinde elde edilen malların kişisel mal olduğu ileri sürülerek diğer eşteki mala ait satış bedelinin geri verilmesi istenilmektedir(TMK m 220, 226/1, 227/1).
Uyuşmazlığın, TMK. nun ikinci kitabı içindeki düzenlemede yer alması nedeniyle "Aile Hukukuna" ilişkin bulunduğu anlaşılmaktadır. O halde açılan bu davaya 4787 ... Kanunun 4. maddesi gereğince, Aile mahkemesinde bakılması gerektiği dikkate alınarak görev yönünden davanın reddi gerekirken uyuşmazlığın esası hakkında yargılama yapılıp karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun görülmemiştir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2009/18802, K. 2010/746, 25 Ocak 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama