Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2010/14614 K.2010/14846

Dava dilekçesinde kira başlangıç tarihinin 1.11.2006 olarak, ilk ödeme tarihinin ise 15.3.2009 olarak tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile sözleşme başlangıç tarihinin 20.9.2006, ilk ödeme tarihinin 6.2.2009 olduğunun tespiti cihetine gidilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; taraflar arasında imzalanan kira sözleşmesinin 1.4.2005 başlangıç tarihli ve 12 yıl süreli olduğunu, ek sözleşmenin 1.maddesine göre ise alınacak inşaat ruhsatı vs. ile bağlantılı olarak başlangıç tarihinin 1.11.2006 olarak kabulü gerektiğini, davalının ise başlangıç tarihinin 15.11.2005 olduğunu ileri sürerek bu konuda muaraza çıkardığını belirterek, kira sözleşmesinin başlangıç tarihinin 1.11.2006 olarak, kiranın ilk ödeme tarihinin ise sözleşme hükümleri uyarınca 15.3.2009 olarak tespitini istemiştir.

Davalı vekili cevabında, Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunu, iddiaların ise yerinde olmadığını belirtmiş, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, sözleşme başlangıç tarihinin 20.9.2006, ilk kira ödemesinin 6.2.2009 olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Davada, taraflar arasında mevcut 1.4.2005 tarihli kira sözleşmesindeki başlangıç tarihinin değiştirilmesi ve kiranın ödeneceği tarihin belirlenmesi talep edilmektedir.

HUMK.nun 8.maddesinde davanın değerine bakılmaksızın Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu dava ve işler sayılmıştır. Dava, bu niteliği itibariyle anılan maddede açıklanan işlerden hiçbirisine dahil değildir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu 8.maddesinde değer veya miktarı (dava tarihi itibariyle) 6.330 TL'yı geçmeyen davalara Sulh Hukuk Mahkemesinde bakılacağı hükmü getirilmiştir.

Mahkemece, dava konusu kira sözleşmesindeki yıllık kira parasının 6.330 TL'yı geçtiği dikkate alınarak, davaya Asliye Hukuk Mahkemesinde bakılmak üzere dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, esasa ilişkin hüküm kurulması doğru görülmemiştir.