Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2010/19945 K.2010/20447

Davacılar ... ve ... ile davalı ... aralarındaki kira tespiti davasına dair Samsun 1.Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 14.04.2010 günlü ve 2009/1094 E.2010/476 K.sayılı hükmün temyiz isteminin reddi hakkında dairece verilen 13.07.2010 günlü ve 2010/10962 E.12746 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir. Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Karar düzeltme istemi üzerine yapılan incelemede;

Davada, aylık 200 TL olan kira parasının 17.11.2008 tarihinden itibaren 700 TL olarak tesbitine karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece, aylık kira parasının 600 TL olarak tespitine dair karar verilmiş; davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce; mahkemece tespit edilen kira parasının yıllık farkı 1.430 TL. nı geçmediğinden, miktar itibariyle kesin olan karara karşı yapılan temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Dairemizin yerleşik uygulaması ile kira tesbiti davalarında; temyiz ve karar düzeltmede (davalı temyizi yönünden olma koşulu ile) tespit edilen kira parasının yıllık miktarının dikkate alınarak HUMK. nun 427. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının belirleneceği kabul edilmektedir.

Bu durumda, davalı tarafın temyiz dilekçesinin incelenmemesinin maddi hataya dayandığı anlaşıldığından, Dairemizin 13.07.2010 gün ve 2010/10962 E. - 12746 K.sayılı ilamı kaldırılarak işin esası incelendi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, mahkemece dava konusu yerin boşalması ve yeniden kiralanması halinde getirebileceği kira parasına hükmedilmiştir.

Böyle bir uygulama 18.11.1964 gün ve 2/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına ve orada belirlenen “hak ve nesafet” ilkesine aykırı olur. Zira HGK. 21.03.1990 gün ve 13/193 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 6570 Sayılı Yasanın 11.maddesi gereğince kira sözleşmesi yıldan yıla yenilenmekte olduğundan taşınmazın boş olduğu farz ve kabul edilerek sonuca gidilemez. Bu nedenle kiralananın boş olarak kiraya verilmesi halinde getirebileceği kira parasına eşit olacak şekilde veya bunun çok yakınına ulaşan bir kira parasına hükmedilmemesi gerekir.

Ayrıca, kira parasının aylık olarak tespitine ilişkin davalarda, aylık kira farkı üzerinden harç alınması gerektiği gözetilmeden; yıllık kira farkı üzerinden harç tahsil edilmesi doğru görülmemiştir.

Bu hususlar ile buna bağlı olarak yargılama giderlerinin düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; davalı tarafın bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının;

1- Kira parasına ilişkin 2. bendinde yer alan “600 TL” rakamı çıkartılarak yerine “540 TL” rakamının,

2- Harca ilişkin 3. bendi çıkartılarak yerine “Peşin alınan 81 TL harçtan, alınması gereken 20,20 TL karar ve ilam harcının mahsubu ile artan 60,80 TL harcın istem halinde davacı tarafa iadesine,” cümlesinin,

3- Vekâlet ücretine ilişkin 4. bentte yer alan “576 TL” rakamı çıkartılarak yerine “500 TL” rakamının,

4- Yargılama giderlerine ilişkin 6. bentte yer alan “268,74 TL” ve “67,19 TL” rakamlarının çıkartılarak yerlerine sırasıyla “228 TL” ve “107,50 TL” rakamlarının,