KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2011/1401 E., 2011/3998 K.·Mahkemesi :asliye Hukuk Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Mart 2011
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.
Davada; 2004 yılında davalıya hükmedilen 300 TL ayrı yaşamda haklılık iddiasına dayalı tedbir nafakasının davalının yurtdışından 250 Euro yaşlılık aylığı almaya başladığından kaldırılmasına karar verilmesi talep edilmiştir.
Mahkemece; nafakanın kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.
Ancak; yaşlılık aylığı almak tedbir nafakasının verilmesine engel değildir. Nitekim yerleşik Yargıtay uygulamasına göre de asgari ücret yoksullluğu ortadan kaldırıcı bir gelir düzeyi olarak kabul edilmemiştir. Kaldı ki tedbir nafakısının niteliği, tarafların birlikte olduğu dönemde sürdürülen yaşam düzeyinin, ayrı yaşama halinde de olsun korunmasına yöneliktir.
Somut olayda; davacının yurtdışından emekli olduğu 2000 TL geliri olduğu, davalının yurtdışından 250 Euro yaşlılık aylığı aldığı anlaşılmaktadır.
Bu durum ancak nafakanın miktarını tayinde etken olarak dikkate alınmalıdır.
Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda davalının yaşlılık aylığı alması onu yoksulluktan kurtarmayacağı dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması ... değildir. Ancak, tarafların mali durumlarının değişmesi iradın artırılması veya azaltılmasını gerektireceğinden davalının yaşlılık aylığı alması ve gelir elde etme nedeniyle nafakada uygun bir miktar indirime karar verilmesi gerekirken davanın tümden kabulü ... olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2011/1401, K. 2011/3998, 15 Mart 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama