KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2012/22950 E., 2013/3856 K.·Mahkemesi :asliye Hukuk Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Mart 2013
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dava dilekçesinde 102.384 TL ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.
Davacı vekili dilekçesinde; davacının 3383 parseldeki 9489 m² taşınmazın 1781 m²'sinin maliki olduğunu, davalıların haksız işgali nedeniyle 06.07.2006-31.07.2009 tarihleri arası 40,734 TL, sonrasında işgalli alanın arttığını belirterek, 31.07.2009-06.07.2011 tarihleri arasında 62,050 TL ecrimisilin kademeli faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili cevabında; davacının 10.01.2011 tarihi öncesi ecrimisil talep edemeyeceğini, davalının 630 m²'ye isabet eden payı satın aldığını, şûf'a bedelinin davalı tarafından tahsil edildiği tarihten sonrası için ecrimisil talep edilebileğini belirterek, davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece; davalının fuzuli şagil olduğu belirtilerek hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda toplam 33,699 TL ecrimisile hükmedilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.
Ancak, mahkemce hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı yanca işgal edilen 653,42 m²'lik yer için 04.07.2006-04.07.2011 tarihleri arasında 28,224 TL ecrimisil belirlendiği halde, toplam 1172 m² için 12.01.2011-04.07.2011 tarihleri arası ecrimisil hesabı yapılırken 653,42 m² için daha önce bu tarihler arasında gerçekleşen süreye ilişkin ecrimisil hesaplandığı gözardı edilerek mükerrer hesap yapılmış olması ve mahkemece de belirtilen döneme ilişkin 633,42 m² yönünden mükerrer ecrimisile hükmedilmesi doğru görülmemiştir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2012/22950, K. 2013/3856, 7 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama