KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2012/7471 E., 2012/12004 K.·Mahkemesi:asliye Hukuk(aile) Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Mayıs 2012
Karar Metni
316 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili; tarafların 14.06.2006 tarihinde kesinleşen karar ile boşandığını, 05.02.1997 doğumlu müşterek çocuk için 20.04.2005 tarihinden geçerli olmak üzere aylık 300,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, aradan geçen sürede çocuğun ihtiyaçlarının artması, paranın değer kaybetmesi nedeniyle artırılarak 1000,00 TL’ye çıkarılmasını talep ve dava etmiştir.Davalı vekili, iştirak nafakasının artırılması talebinin reddini savunmuştur.Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile aylık 650,00 TL’ye çıkarılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katkıda bulunması gerekir. Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderlerin ana-baba tarafından müşterek karşılanması da ilke olarak kabul edilmiştir (TMK. 327 md.).
Bu nedenledir ki, iştirak nafakasının çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşullarındaki paranın alım gücü ile genel ihtiyaçlarına uygun olarak ana-babanın mali durumları da gözetilerek takdiri gerekir.Somut olayda, müşterek çocuk 14 yaşında olup, devlet okuluna gitmektedir.
Yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırması sonucunda davacı annenin asgari ücretli ve davalı babanın 925,00 TL kira gelirinin bulunduğu, geçirdiği ameliyatlardan dolayı çalışamadığı bildirilmiştir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2012/7471, K. 2012/12004, 14 Mayıs 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama