Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2012/9024 K.2012/13287

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Dava; davacının resmi nikah olmaksızın ayrı yaşadığı davalıdan kendisi ve çocukları için istediği tedbir nafakasına ilişkindir.Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacı ve çocuklar lehine nafakaya hükmolunmuş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 4.maddesine göre: 1-“22.11.2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun İkinci Kitabı ile 3.12.2001 tarihli ve 4722 sayılı Türk Medenî Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna göre aile hukukundan doğan dava ve işler,

2-20.5.1982 tarihli ve 2675 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanuna göre aile hukukuna ilişkin yabancı mahkeme kararlarının tanıma ve tenfizi,

3-Kanunlarla verilen diğer görevler kapsamına giren dava ve işlere” (TMK.118-494.maddelerinde belirtilen) Aile Mahkemelerinde bakılacağı, hükme bağlanmıştır.

Ancak; davacı ile davalının resmi nikah olmaksızın birlikte yaşadıkları, çocukların ise davacı annenin nüfus kaydında kayıtlı oldukları, babaları tarafından tanınmadıkları sadece davacının beyanına dayalı olarak davalının adının çocukların baba hanesinde yazılı olduğu anlaşılmaktadır.Hal böyleyken; taraflar arasında TMK'nun geçerli saydığı şekilde bir evlililik birliğinin bulunmadığı ve çocukların da davalı tarafından tanınmadığı aşikardır.

Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir. Bu durumda ortada geçerli bir evlilik birliği olmadığı, davacının kendisine ve çocukları lehine nafaka istemine ilişkin talebinin 4787 sayılı Kanunun 4.maddesi hükmü kapsamında değerlendirilemeyeceği, davaya Aile Mahkemesi'nde bakılmayacağı gözetilmeksizin, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın esası hakkında hüküm kurulması doğru görülmemiştir.