KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2013/16066 E., 2014/150 K.·Mahkemesi : Bodrum 2.ASLİYE Hukuk Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Ocak 2014
- Tarihi
- 04/06/2013
- Numarası
- 2012/473-2013/271
Karar Metni
278 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen iştirak nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Davacı vekili dava dilekçesi ile; ortak çocuk Duru için 1.000,00 TL iştirak nafakasına karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının 200,00 TL iştirak nafakası ödeyebileceğini belirtmiştir.
Mahkemece; davalının aylık 600,00 TL iştirak nafakası ödemesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4.maddesi uyarınca, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun üçüncü kısmı (vesayet) hariç olmak üzere ikinci kitabı ile 4722 sayılı Türk Medeni Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna göre Aile Hukukundan doğan dava ve işler, Aile Mahkemesinde görülür.
Davada; talebin 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda düzenlenen iştirak nafakasından kaynaklandığı, dolayısıyla “Aile Hukukuna” ilişkin bulunduğu anlaşılmaktadır. Talep, Aile Hukukundan (nafaka yükümlülüğünden) doğduğuna göre, açılan bu davanın 4787 sayılı Yasanın 4.maddesi gereğince, Aile Mahkemesinde bakılması gerekmektedir.
Mahkemelerin görevinin kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle yargılamanın her aşamasında re’sen dikkate alınması gerekir. Bu nedenle, o yerde ayrı bir Aile Mahkemesi varsa çekişmenin Aile Mahkemesinde görülmesi, aksi halde davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerektiği gözetilmeden anılan kanun hükmüne aykırı şekilde genel mahkeme tarafından hüküm verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.
Bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2013/16066, K. 2014/150, 13 Ocak 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama