KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2013/16667 E., 2014/2616 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Şubat 2014
- Mahkemesi
- İSTANBUL 12. AİLE MAHKEMESİ
- Tarihi
- 21/05/2013
- Numarası
- 2011/1075-2013/331
Karar Metni
277 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Davacı vekili dilekçesi ile; müşterek çoçuğun ihtiyaçlarının arttığı müvekkilinin çalışmadığından bahisle, 1650 TL olan iştirak nafakasının 2600 TL'ye çıkarılmasını talep ve dava etmiştir
Davalı cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.
Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, müşterek çocuk E. C. için hükmolunan nafakanın 2025 TL'ye çıkartılmasına hükmolunmuş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.
Yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırmasında; davalının anestezi uzmanı olarak özel A. Hastanesinde çalıştığı, C.Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti.'nin de %35 ortağı olduğu, davalı babanın yaşam standardının normalin üst seviyesinde olduğu, davalı babanın hastaneden KDV hariç aylık ortalama 8.371,35 TL (KDV dahil 12.096 TL) gelir elde ettiği; müşterek çoçuğun aylık giderlerinin toplamının 4.833,58 TL olduğu anlaşılmıştır.
İştirak nafakası; çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana-babanın mali durumlarına göre takdir edilir. Ayrıca, nafakanın takdirinde birlik devam ederken çocuğun alıştığı yaşama şekli de dikkate alınır.
Tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile küçüğün yaşı ve eğitim durumu, bu husustaki ihtiyaçları gözetildiğinde; takdir edilen iştirak nafakası miktarları azdır. Mahkemece, tarafların gelir durumu ile orantılı, müşterek çoçuğun ihtiyaçlarını karşılamaya yetecek miktarda, hakkaniyete uygun, nafakaya hükmedilmesi gerekmektedir.
Yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2013/16667, K. 2014/2616, 20 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama