Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2013/17841 K.2014/1709

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı F.. Ö.. tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalılara karşı Kuşadası 1. İcra Müdürlüğünün 2008/2278 Esas sayılı dosyası ile yaptıkları takibin davalıların itirazı neticesinde durduğunu, davalı S..

B..'ın takip borcunun sebebi olan elektrik aboneliğinin bulunduğu taşınmazı 01/02/2004 tarihinde 5 yıllığına kiraladığını, son ödeme tarihi olan 2003 yılının ikinci ayı olan 4.779,29 TL tutarında ödenmeyen faturanın davalının fiili olarak kiracı olduğu dönemde tahakkuk ettiğini, bu sebeple müvekkiline karşı borçlu olduğunu, davalı F..

Ö..'in 208681 nolu elektrik abonman sözleşmesine karşı bir itirazının söz konusu olmadığını, bu sözleşmenin daha sonra davalı tarafından iddia edildiği üzere feshedilmesinin sözleşmesinin geçerliliğine bir halel getirmeyeceğini belirterek davalıların itirazının iptali ile inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı F.. Ö.. vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin 28/05/2000 ile 31/02/2002 tarihleri arasında aboneliğin bulunduğu taşınmızı iş yeri olarak kullanıp, 31/02/2002 tarihi itibariyle taşınmazı boşalttığını, geçmiş dönemlere ait borcunun da bulunmadığını, belirterek davanın reddini talep etmiştir. Davalı S.. B.. vekili; davanın reddini talep etmiş, delil listesini dosyaya sunmuştur. Mahkemece; Yargıtay 7.Hukuk Dairesi 12/11/2012 gün 2012/2787 Esas 2012/7852 Karar sayılı ilamı doğrultusunda, davalı Selahattin yönünden reddine, davalı Fatih yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı F.. Ö.. tarafından temyiz edilmiştir.

1) 4822 sayılı Yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun “Amaç” başlıklı 1.maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra “Kapsam” başlıklı 2.maddesinde. “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir.

Yasanın 3.maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları, hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyeti ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar.

Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı Yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gereklidir.

Somut uyuşmazlıkta ise, dosyadaki bilgi ve belgelerden, dava konusu yerin işyeri olduğu, abone tarife sınıfının ticari olduğu anlaşılmakta olup, davacının 4077 sayılı Yasada belirtilen tüketici tanımına uymadığı gibi, olayda 4077 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması da mümkün değildir. Bu duruma göre uyuşmazlığın çözümü genel mahkemelerin görevi içerisindedir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak sözkonusu olmaz. Hal böyle olunca; mahkemece, davaya genel mahkeme sıfatıyla bakılması gerekirken, yazılı şekilde Tüketici Mahkemesi sıfatıyla hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

2) Bozma nedenine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.