KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2014/12786 E., 2015/5579 K.·Mahkemesi : Manisa 1. Aile Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Nisan 2015
- Tarihi
- 31/03/2014
- Numarası
- 2013/275-2014/273
Karar Metni
301 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki ziynet ve takı parası alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili dava dilekçesi ile; davacıya düğünde takılan 2.500,00 TL takı parasının ve davacıya ait ziynet eşyalarının davalıda kaldığını, iade edilmediğini belirterek, (ziynetleri ayrıntılı olarak sayarak) aynen iadesine mümkün değilse dava tarihi itibari ile bedellerini, ayrıca 2.500,00 TL nin de tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili; davacının hiçbir haklı neden yok iken müşterek haneyi kendi isteği ile terkettiğini, ziynet eşyalarını da yanında götürdüğünü belirterek, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.
6100 sayılı Yasanın, hüküm fıkrasında bulunması gereken unsurları ifade eden HMK.'nun 297/2.maddesi uyarınca: “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.”.
Somut olayda; Mahkemece gerekçe kısmında hükme esas alınan bilirkişi raporu ayrıntılı olarak belirtilmiş ise de hüküm kısmında iadesine karar verilen 14 ayar niteliğindeki bir adet değeri 1.833,50 TL olan setin gramı belirtilmemiştir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2014/12786, K. 2015/5579, 6 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama