Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2014/14367 K.2015/9597

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, süresi içerisinde mahkemece verilen hükmü temyiz etmiş ve temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiştir. Ancak davacının harçtan muaf olduğu belirtilerek, temyiz harçları (nispi harç ve temyiz başvuru harcı) alınmamıştır.

Davacı vekili temyiz dilekçesinde, müvekkili kurumun 2560 sayılı İski kanununun ek.5. ve geçici 10. madde hükümlerine dayanılarak 28.12.1994 tarihli 94/6576 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile kurulan, müstakil bütçeli kamu tüzel kişiliğini haiz mahalli bir kamu kurumu olduğunu, 2560 sayılı Kanunun 21/a.

Maddesi gereği İski'nin görevleri için kullandığı taşınmaz malları, tesisleri, işlemleri ve faaliyetlerinin her türlü vergi resim ve harçtan muaf olduğunu, 492 sayılı Harçlar Kanununun 123/I maddesi gereği özel kanunlarla harçtan muaf tutulan kişilerle, istisna edilen işlemlerden harç alınmayacağını, müvekkili kurumun yargı harçlarından muafiyetine ilişkin olarak Antalya Vergi Dairesi Başkanlığının 23.01.2014 tarihli ve 518 sayılı özelgesi ile aynı konuya ilişkin olarak Adalet Bakanlığı Hukuk İşleri Genel Müdürlüğünün 22.05.2014 tarih ve 11216 sayılı yazısını dilekçe ekine ekleyerek,

temyiz taleplerinin harç tahsil edilmeksizin gerçekleştirilmesini talep etmiştir.

İSKİ Genel Müdürlüğü, 2560 sayılı Yasa kapsamında bir kamu kurumu olup, çalışmaları özel hukuk hükümlerine bağlı bulunmakta ve tacir sıfatını taşımaktadır. İSKİ, 2560 sayılı yasanın 21. maddesine göre, sadece " görevleri için kullandığı taşınmaz malları, tesisleri, işlemleri ve faaliyetleri " yönünden harçtan muaftır.

./..

Davanın, kaçak su tüketiminden kaynaklanan alacağın tahsili için yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkin olduğu, uyuşmazlığın özel hukuk hükümleri dahilinde kaldığı gözetildiğinde, temyiz eden davacının, 492 sayılı Harçlar Kanunu gereğince harçtan muaf olmadığı kuşkusuzdur.