Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2014/20160 K.2015/15933

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı dava dilekçesinde; davalı ağabeyinin, taşınmazındaki su dinamosunu sökerek, bahçesini sulamasına engel olduğunu, çitleri söktüğünü, küçükbaş hayvanlarının, bahçesindeki ağaçlara ve ürünlere zarar verdiğini, davalının verdiği zararların bilirkişi marifetiyle mahkemece tespit edildiğini belirterek; 5.000,00 TL tazminatın tespit tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; davacının taşınmazına küçükbaş hayvanlarının girmediğini, yalnızca hayvanlarının, davacının ağaçlarından kendisine ait taşınmaza sarkan dalları yediğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 2.249,51 TL'nin tespit tarihi olan 23.07.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Dava, hayvan tutucusunun sorumluluğundan kaynaklanan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından; davacının, tespit tarihinden sonra bahçesinde meydana gelen zararların, davalıdan kaynaklanıp kaynaklanmadığı konusunda davalıya yemin teklif ettiği, davalı asilin, davacının bahçesinde meydana gelen zararlara kendisinin sebebiyet vermediği hususunda yemin ettiği anlaşılmaktadır.

Davalı haksız eylem faili olduğuna göre, suç olan bir konuda yemin teklif edilerek ve buna dayanılarak hüküm kurulması doğru değildir. Ancak, davalının yemini sonuca etkili olmadığından bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

Diğer taraftan, 22.03.1976 gün ve 1/1 sayılı YİBK kararına göre delil tesbit giderleri, yargılama giderlerinden olup, müddeabihe eklenemez.

Somut olayda mahkemece, delil tesbiti giderlerinin müddeabihe eklenmesi ve faize matrah alınması doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Bu itibarla, mahkeme kararının 1. fıkrasında yazılı bulunan "...2.249,51 TL..." rakamı silinerek yerine "1.514,50 TL" rakamının yazılmasına, bu düzeltme ile bağlantılı olarak hükmün ikinci fıkrasındaki "Davacı tarafından yapılan 109,70 TL ilk masraf, 64,35 TL tebligat ve talimat gideri olmak üzere toplam 174,05 TL yargılama giderinin kabul red oranına göre 78,30 TL sinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,