Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2014/5042 K.2014/12248

Taraflar arasında görülen ziynet ve çeyiz eşyasının iadesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların 09.09.2009 tarihinde evlendiklerini, aralarında ...

Aile Mahkemesi'nin 2010/727 Esas sayılı dosyasında boşanma davası görüldüğünü, davacı müvekkiline yapılan ... adet ... burması altın bileziğin, l adet gerdanlık, küpe, yüzük ve künyeden oluşan set takımının, ... adet künyenin ve 300 adet çeyrek altının davalı tarafından evliliklerinin ilk günlerinde müvekkilinin izni alınmadan kendisinin de çalıştığı babasına ait sarraf dükkanına kazanç getirmesi,

artı değer kazanması için konulduğunu, bu ziynet eşyalarının müvekkili davacıya teslim edilmediğini, davalının anne ve babasının müvekkili davacının annesini çağırdıklarını ve müvekkili davacıyı annesinin arkasına takıp gönderdiklerini, müvekkilinin evden giderken yanında ziynet eşyası götürmediğini, ziynet eşyalarının davalıda kaldığını;

yine ... takım deri koltuk takımı, l adet deri orta sehpası, l takım ... adet sandalyesi ile birlikte yemek masası, l takım vitrin içerisinde viski takımı, l adet yemek konsolu, l adet deri orta sehbası, l adet .......... marka ütü, ... adet sehpa, l takım ... adet sandalyesi ile birlikte cam yemek masası, l adet .......... marka iki kapılı buzdolabı, l adet .......... marka bulaşık makinası, l adet set üstü dörtlü ocak, l adet .......... marka mini fırın, l adet tüylü halı, ... takım emsan marka yemek tencereleri, l adet .......... marka çamaşır makinesinin müvekkili tarafından çeyiz eşyası olarak getirildiğini,

bu eşyaların da davalıda kaldığını belirterek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere çeyiz eşyalarının aynen, aynen iadenin mümkün olmaması halinde toplam bedeli olan 6750 TL'nin yasal faizi ile birlikte ve ziynet eşyalarının aynen davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu çeyiz eşyalarının bedellerinin davalı tarafından ödendiğini, tarafların oturduğu evin tenha sayılabilecek bir sokak içerisinde olması, miktar olarak oldukça fazla olan takı ve ziynetlerin muhafazasının zor olacağı düşünülerek koruma amaçlı olarak dava konusu ziynet eşyalarının düğünden kısa bir süre sonra davalının da çalıştığı davalının babasına ait sarraf dükkanına götürüldüğünü, ancak davalının birlikte çalıştığı babasının yanından ayrılıp bir başka yerde çalışmaya başlamasından sonra davacı ile davalının birlikte oldukları bir sırada kendilerine ziynet eşyalarının teslim edildiğini,

o tarihten sonra dava konusu ziynet eşyalarının müşterek hanede muhafaza edildiğini, evde olan bu ziynet eşyalarının davacı tarafından annesi ile köye giderken beraberinde götürüldüğünü, dava konusu ziynet eşyalarının müvekkili davalıda kalmadığını belirterek, davanın reddini dilemiştir.