Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2015/8293 K.2015/16296

Taraflar arasındaki yoksulluk nafakasının artırılmasına ilişkin asıl, yoksulluk nafakasının kaldırılmasına ilişkin birleşen dava üzerine mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı - birleşen dosya davalısı asıl dava dilekçesinde; değişen koşullar ve ihtiyaçlar, aradan geçen süre, ekonomik şartlardaki değişiklikler ve mevcut nafakanın yetersizliği nedeniyle taraflar arasında görülen Kadıköy 2. Aile Mahkemesinin 2005/407 E.-2005/1072 K.sayılı boşanma ilamı ile davacı kadın için hükmedilen 300,00 TL yoksulluk nafakasının 3.000,00 TL'ye yükseltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı – birleşen İstanbul 9. Aile Mahkemesinin 2014/166 Esas- 2014/124 Karar sayılı dosya davacısı dilekçesinde; davacının yoksul olmadığını, maddi durumunun iyi olduğunu, babasında yüklü miktarda miras kaldığını, üzerine kayıtlı taşınmaz görünmediğini belirterek, Kadıköy 2. Aile Mahkemesinin 2005/407 E.-2005/1072 K.sayılı boşanma ilamı ile davacı kadın için hükmedilen 300,00 TL yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; taraflara tarafların sosyal ve ekonomik durumları gerekçe gösterilerek asıl davanın kısmen kabulü ile dava tarihinden itibaren yoksulluk nafakasının 500,00 TL ye yükseltilmesine, birleşen davanın ispatlanamaması nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm, davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı - birleşen dosya davacısının yoksulluk nafakasının artırılmasına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Türk Medeni Kanunu'nun 176/4 maddesi hükmüne göre; tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılmasına karar verilebilir. Bu hüküm gereğince mahkemece iradın arttırılması için ya tarafların mali durumlarının değişmesi ya da hakkaniyetin artırımı gerektirmesi gerekmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 1998/2–656–688 sayılı Kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Dosya kapsamına göre davacı kadının ev hanımı olduğu, Kaymakamlık ve yakınlarının yardımıyla geçindiği, amcasına ait evde oturduğu, kirayı kardeşinin ödediği, davalının sosyal ve ekonomik durum araştırmasına göre ise, tekstil şirketinde çalıştığı, 1.145,00 TL aylık gelirinin olduğu, babasından kalma evde oturduğu, kira ödemediği, 2005 model aracının olduğu tespit edilmiştir.

Tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına, davacı kadın için hükmedilen en son yoksulluk nafakası miktarına, nafakanın niteliği, ekonomik göstergelerdeki olumsuz değişiklikler ve ÜFE artış oranları dikkate alındığında davacı kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası miktarının fazla olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece; önceki nafaka takdirinde taraflar arasında oluşan dengeyi koruyucu, ÜFE artış oranı da dikkate alınarak hakkaniyete uygun oranda artırım kararı verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesinde hükme bağlanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiş, bu husus bozmayı gerekmiştir.