Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2015/842 K.2015/20259

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı kurum, 2560 sayılı İSKİ Kanunu'nun ek 5 ve geçici 10.maddeleri uyarınca kurulmuş olup, çalışmaları özel hukuk hükümlerine bağlı bulunmakta ve tacir sıfatını taşımaktadır.

Davacı kurum, 2560 sayılı İSKİ Kanunu'nun 21/a. maddesine göre, sadece, "Görevleri için kullandığı taşınmaz malları, tesisleri, işlemleri ve faaliyetleri" yönünden harçtan muaftır.

Temyize konu davanın, su tüketiminden kaynaklanan alacak istemine ilişkin olduğu, uyuşmazlığın özel hukuk hükümleri dahilinde kaldığı gözetildiğinde, temyiz eden davacı kurumun, gerek 492 sayılı Harçlar Kanunu gereğince gerekse de 2560 sayılı İSKİ Kanunu'nu 21/a. maddesine göre temyiz harçlarından muaf olmadığı ortadadır.

Somut olayda, hükmü temyiz eden davacı vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydedildiği, ancak temyiz harçlarının yatırılmadığı tespit edilmiştir.

Ayrıca, gerekçeli kararın ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği için davalı ... vekili Av. ...'a çıkarılan tebligatlar, daimi çalışan işçisine (sekreterine) tebliğ edilmişse de, Tebligat Kanununun 17. maddesi ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 26. maddesi gereğince belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenler o yerde bulunmadıkları takdirde tebliğin aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine yapılması ve bu şekilde yapılan tebligatın geçerli olabilmesi için muhatabın o yerde bulunmadığının tebliğ evrakına yazılması gerekir.

Tebligatların muhatabı olan avukatın, tebligat sırasında bürosunda bulunmadığı tebliğ evrakına yazılmadığından, davalı vekiline yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşılmaktadır.