Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2016/1146 K.2017/11121

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın dava şartı yokluğu nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün, davacı tarafından adli yardım talepli temyiz edilmesi üzerine; mahkemece ek karar ile adli yardım talebinin reddine karar verilmiş olup, davacı ek kararı da temyiz etmiştir.

YARGITAY KARARI

Davacı, Mahkemece verilen 03.11.2015 tarihli hükmü, 17.11.2015 havale tarihli temyiz dilekçesi ile adli yardım talepli olarak temyiz etmiş, Mahkemece 18.11.2015 tarihli ek karar ile Yargıtay'dan istenen adli yardım talebinin reddine karar verilmiştir.

Oysa ki, temyiz dilekçesi ile Yargıtay'dan istenen adli yardım talebini mahalli mahkemenin reddetme yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca, Yargıtay'dan istenen adli yardım talebinin reddine ilişkin Mahkemenin 18.11.2015 tarihli ve 2015/203 E., 2015/435 K.sayılı ek kararının KALDIRILMASINA, karar verildi.

Davacının temyiz dilekçesinin incelenmesinde;

Davacı yasal süresi içerisinde vermiş olduğu temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’nun 334 ila 340. maddelerinde düzenlenmiştir. Aynı kanunun 336/3 maddesine göre; adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Adli yardım talebini içeren dilekçe ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Şu durumda; hükmü temyiz eden tarafça karşılanması gerekli olan temyiz harçları yatırılmadığından, müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacaktır.