Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2016/11855 K.2018/2679

Taraflar arasındaki ziynet ve çeyiz eşyasının iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; boşanma gerçekleşince davalının kendisini tehdit ettiği için ziynet ve diğer eşyalarını alamadan müşterek konutu terk ettiğini ileri sürerek, ziynet ve diğer eşyaların aynen iadesine, aynen iadesi mümkün değilse fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah ile talebini 39.749,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı; davacının iddialarının asılsız olduğunu ve boşanma sonrasında evden ayrılırken bu eşyaları yanında götürdüğünü savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Konusu para olan veya para ile değerlendirilebilen bir şey olan davalarda vekalet ücreti, nispi tarifeye göre hesaplanır. Davanın tamamen veya kısmen kabulü ya da reddedilmesi halinde ise, nispi vekalet ücreti kabul ya da reddedilen müddeabihin değeri üzerinden hesaplanır.

Somut olayda, davacı taraf dava dilekçesinde talep ettiği bedeli harcını ikmal etmek suretiyle ıslah ile 39.749,00 TL'ye yükseltmiş olup, mahkemece davanın reddine karar verilmesine rağmen ıslah ile artırılan 39.749,00 TL üzerinden nispi vekalet ücretine hükmedilmesi yerine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya uygun değildir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı HMK'nun geçici 3.maddesinin yollamasıyla HUMK'nun 438/7.maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.