Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2016/12039 K.2017/17445

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; 1993 yılında yapılan sözleşme ile özel parselasyon planında 61 no ile gösterilen 165 m² yüzölçümlü arsayı davalıdan satın aldığını, sözleşme ile tapunun imar işlemlerinin tamamlanmasından sonra verileceğinin kararlaştırıldığını, ancak bölgede yapılan imar uygulaması nedeni ile taşınmazın devir imkanının bulunmadığını, bu nedenle ödemiş olduğu satım bedelinin denkleştirici adalet ilkesi gereğince ulaştığı miktarın davalı tarafından iadesinin gerektiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 20.000 TL'nin dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 27.04.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 35.000 TL'ye artırmıştır.

Davalı; davanın zamanaşımına uğradığını, esas yönünden ise aynı şekil ve şartlarda yapmış olduğu diğer sözleşmeleri ifa ettiğini, ancak özel parselasyon planında yer alan bazı parsellerin imar uygulaması sırasında yeşil alan ve yol olarak ayrıldığını, bu hususu bilerek arsa satın alan davacının kötüniyetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalının, davacının ödemiş olduğu satış bedelinin denkleştirici adalet ilkesi gereğince dava tarihinde ulaştığı güncel değer olan 8.254,41 TL'den sorumlu olduğu, ancak davaya konu taşınmazın davalıya iade edilmemesi ve temerrüde düşürülmemesi nedeniyle davacının faiz talep edemeyeceği gerekçe gösterilerek; davanın kısmen kabulü ile 8.254,41 TL'nin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Taraflar arasında haricen düzenlenen taşınmaz satış sözleşmesi nedeniyle, davacı tarafından davalılara 22.000.000 TL (yeni 22 TL) ödendiği, ancak tapuda resmi satışın yapılmadığı anlaşılmakta olup, satış tarihi itibariyle tapulu olan taşınmazın satışına ilişkin

sözleşme resmi biçimde yapılmadığından hukuken geçersizdir (TKM'nin 634, BK’nun 213, Tapu Kanunu’nun 26 ve Noterlik Kanunu’nun 60. maddeleri). Bu durumda taraflar sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre karşılıklı olarak verdiklerini iade ile yükümlüdürler. Esasen bu husus yerel mahkeme gerekçesinde de belirtilmiştir. Ancak, dava tarihinden önce yapılan imar uygulaması nedeniyle davaya konu taşınmazın park ve yeşil alan olarak düzenlenen alanda kaldığı, diğer bir anlatımla yürürlükte olan imar planına göre taşınmazın kamuya özgülenmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre, mahkemece; davacının taşınmazı davalıya iade etmesinin mümkün olmadığı gözetilerek, hüküm altına alınan alacağın, dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile faiz isteminin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.