Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2016/12505 K.2017/2406

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; dava dilekçesi ile davalıların çocukları olduğunu, arazilerinin tapularını kendilerine verdiğini, ancak bundan sonra davalıların kendisine bakmadıklarını, sadece yaşlılık aylığı bulunduğunu, çalışamadığı için muhtaç durumda olduğunu, davalıların emekli olduklarını, evlerinin olduğunu beyanla davalılardan ayrı ayrı 250’şer TL nafakaya hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davacı babalarının diğer kız kardeşlerinin yanında kaldığını, kendi yanlarına gelmeyi kabul etmediğini, akıl sağlığının yerinde olmadığını, maddi durumlarının nafaka ödemeye elverişli olmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, davacı için davalılardan ayrı ayrı 200'er TL yardım nafakasının dava tarihinden geçerli olmak üzere alınarak davacıya verilmesine ve nafakanın her yıl devlet istatistik enstitüsünce belirlenen yıllık toptan eşya fiyat endeksindeki artış oranında artırılmasına karar verilmiş hüküm süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Hüküm tarihinde yürürlükte olan 6100 sayılı HMK'nun 26.maddesine göre; ''Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.'' Mahkemece, davacının talebi olmadığı halde; nafakanın her yıl devlet istatistik enstitüsünce belirlenen yıllık toptan eşya fiyat endeksindeki artış oranında artırılmasına karar verilmiş olması doğru değildir.

Ancak, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği ve "hakimin takdir yetkisi kapsamında" kalmadığından; hükmün düzeltilerek onanması HMUK’un 438/7 maddesi gereğidir.