KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2016/12702 E., 2018/2993 K.·Mahkemesi :tüketici Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Mart 2018
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki borçlu olmadığının tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı, aşırı kullanım olabileceği gerekçesi ile davalı tarafından hattının kapatıldığını, ayıplı hizmet sunulduğunu ileri sürerek; fatura bedelinden ayıp oranında indirim yapılmasına ve manevi zararının giderilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı, hizmetin ayıplı olmadığını, manevi zararın da bulunmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 530 203 60 16 nolu hatta ilişkin 07/10/2009 son ödeme tarihli fatura nedeni ile davacının davalıya 609,37 TL borçlu olduğunun tespitine, davacının şartları oluşmayan manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
...nun 266 ve devamı maddeleri gereğince çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınması gerekir. Ancak, bilirkişi seçimi yapılırken düşüncesine başvurulacak kişi veya kişilerin özel ve teknik bilgilerinin yeterli olup olmadığı üzerinde durulması gerekir.
Somut olayda ise; bilirkişi raporunu düzenleyen bilirkişi öğretmen olduğundan uyuşmazlığın doğru olarak tespiti ve çözümlenmesi için gerekli uzmanlığa sahip değildir.
Bu durumda, mahkemece; konunun uzmanı bilirkişiye uyuşmazlık hakkında rapor hazırlatılması, sunulan hizmetin ayıplı olup olmadığı konusunun aydınlatılması ve varılacak sonuca göre hüküm oluşturulması gerekirken; uzman olmayan bilirkişinin hazırladığı raporun hükme esas alınmış olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2016/12702, K. 2018/2993, 26 Mart 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama