KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2016/13914 E., 2016/12133 K.·Mahkemesi :aile Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Ekim 2016
Karar Metni
313 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki nafakanın kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili dilekçesinde, ... 1. Aile Mahkemesi'nin, 2014/469 Esas, 2014/837 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını,söz konusu karar ile davalı için 250 TL yoksulluk nafakasına karar verildiğini,,aradan geçen zamanda davalının işe başladığını, aylık 2.309 TL gelirinin olduğunu,bu nedenle davalı lehine hükmedilen yoksulluk nafakasının kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.
Davalı cevap dilekçesinde;davanın reddini istemiştir.
Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davalı lehine bağlanan aylık 250,00 TL yoksulluk nafakasının dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 150,00 TL indirilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava,yoksulluk nafakasının kaldırılması istemine ilişkindir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.
Ancak, karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT 9.maddesi uyarınca, nafaka davalarında; davanın görüldüğü mahkemeye göre belirlenmiş bulunan ücretten (maktu vekâlet ücreti) düşük olmamak üzere, hükmolunan nafakanın bir yıllık tutarı üzerinden nisbi vekâlet ücretine hükmolunur.
O halde, mahkemece; davada kendisini vekil ile temsil ettiren davacı vekili lehine karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT gereğince 1.500 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu düşük vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2016/13914, K. 2016/12133, 24 Ekim 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama