Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2016/15335 K.2017/8587

Davacı ... ile davalılar 1)...,...aralarındaki tazminat davasına dair Ilgın Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 10/10/2013 günlü ve 2009/429E.-2013/424K. sayılı hükmün Bozulması hakkında dairece verilen 12/05/2015 günlü ve 2014/21223E.-2015/8376K. sayılı ilama karşı taraflarca kararın düzeltilmesi istenilmiştir. Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; plastik üzerine üretim yapan bir fabrikasının olduğunu, davalı idareden elektrik aldıklarını, yörede elektrik kesintilerinin ve voltaj düşüklüğünün olağan bir hal aldığını, bu durum nedeniyle fabrikada işlenmekte olan plastik boruların elektrik kesintisi veya voltaj düşüklüğü sonrası iptal edilerek en baştan işlenmeye başladığını, yine makine içerisinde kalan plastiğin ise ...'ya gönderilerek yeniden ham maddeye çevrilmek zorunda kalındığını, bu durum nedeniyle maddi kayıplarının bulunduğunu, bu malzemenin yeniden ham maddeye çevrilmesi sonucunda daha düşük bir kalitede ürün elde etmek için kullanıldığını,

meydana gelen bu zarardan davalıların sorumlu olduklarını, meydana gelen zararın bedelinin bilinmediğini, bu nedenle bilirkişi incelemesinden sonra dava değerini ıslah etmek kaydıyla delil tespiti tarihi itibarıyla maddi zararının davalılardan; dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen alınarak davacı müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 261.694,18 TL'nin 20.000,00 TL'sinin dava tarihi olan 29.09.2009 tarihinden itibaren 241.694,18 TL'sinin ıslah tarihi olan 20.04.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, hükmün taraflarca temyizi üzerine Dairemizin 12.05.2015 tarih, 2014/21223E-2015/8376K sayılı ilamı ile; ''Davacı yanın müterafik kusurlu olup olmadığı yönünde yeterince durularak, gerekli görüldüğünde bu yönde konusunda uzman üç kişilik bilirkişi kurulundan Yargıtay denetimine elverişli yeni bir rapor alınarak, varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerektiğinden'' bahisle bozma kararı verilmiş, bunun üzerine taraflarca kararın düzeltilmesi talep edilmiştir.

1-) Davacı tarafın karar düzeltme itirazları yönünden, sair itirazlarının reddine, ancak;

Dosya arasında bulunan bilirkişi raporları incelendiğinde, ilk raporda; davacının uğradığı zararın 708.287,64TL olduğu, ikinci raporda ise; 261.694,18 TL olduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır. Bu haliyle bilirkişi raporları arasında açık çelişki ve fahiş fark bulunmaktadır.

Kural olarak, bilirkişi raporları arasında çelişki varsa hakim çelişkiyi gidermeden karar veremez. (HMK 266.md vd.)

Somut olayda, mahkemece raporlar arasındaki çelişki giderilmeden eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

O halde mahkemece; konusunda uzman bilirkişilerden oluşturulacak yeni bir bilirkişi kuruluna, tüm belgeleri ve önceki raporları incelettirip, taraflarca bilirkişi raporlarına yapılan itirazlar da dikkate alınarak, çelişkileri giderecek nitelikte rapor hazırlanması sağlandıktan sonra hasıl olacak sonuç dairesinde hüküm tesis edilmelidir.

2-) Davalılar...n karar düzeltme itirazları yönünden, sair itirazlarının reddine, ancak;

Davacının 29.03.2011 havale tarihli ıslah dilekçesi ile; bilirkişi raporu doğrultusunda 20.000TL olan taleplerini 708.285 TL olarak ıslah ettikleri, burada TEDAŞ aleyhine ıslah yapmadıkları, sadece 20.000TL yönünden müşterek müteselsil taleplerinin olduğunu belirtmelerine rağmen, mahkemece; hükmedilen rakamın tümü olan 261.694,18 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilerek, ıslah talebi doğrultusunda davalılar yönünden ayrı ayrı hüküm kurularak ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, ''Davalılar ... yargılamada kendilerini vekil ile temsil ettirdiğinden AAÜT'ye göre hesap takdir olunan 28.713,64 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine'' şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.