Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/11837 K.2017/7065

Taraflar arasındaki ziynet eşyasının iadesi/katılma alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, katılma alacağı yönünden davanın kısmen kabulüne, ziynet eşyası yönünden ise reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, tarafların 2012 yılında evlendiklerini, 2013 yılında....plakalı aracın satın alındığını ve davacıya düğünde takılan altınların davalı tarafından bozdurulup harcandığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 5.000 TL katılma alacağı ile 5.000 TL takı bedelinin davalıdan alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiş; açıklama dilekçesinde talep ettiği takıları, 12 adet toplamda 250 gr bilezik, 21 tane ata lira dizdirme künye ve 24 ayar altın set olarak bildirmiştir.

Davalı vekili, davalının evlilik birliği içinde aracı, önceki aracını satarak edindiğini, davacının altınlarının düğünden hemen sonra davacı tarafından ailesine ait bankadaki kasaya konulduğunu, üç adet bileziğin evlilik birliği içinde ve davacının kendi rızası doğrultusunda kendi masraflarının karşılanması için kendisi tarafından bozdurulduğunu ve harcandığını, ödemeleri yapmakta zorlanmaya başlayınca davacıdan bir kısım altınları borç olarak istediğinde davacının kalan altınlarını babasına verdiğini ve onlardan isteyemeyeceğini söylediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; edinilmiş mal sayılan....plakalı aracın alımı sırasında kullanılan kişisel malın mahsubu sonucunda ortaya çıkan 500 TL edinilmiş malın değeri enflasyon endeksindeki değişiklik ile hak ve nesafet ilkeleri nazara alınarak tasfiye tarihi yani karar tarihi itibariyle 600 TL olarak değerlendirilmiş ve davacının 1/2 katılma alacağı 300 TL'nin davalıdan alınmasına, davacıya ait altınların düğünden sonra annesinin kasasına konulmuş olması da gözönüne alınarak davalı tarafından davacıdan zorla alındığı ve iade edilmediği iddiaları somut ve denetlenmeye elverişli delille kanıtlanamadığından ziynet eşyalarına ilişkin davanın ise reddine karar verilmiş; hüküm süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

./.. -2-

Dava, ziynet ve katılma alacağı istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca; kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlamakla yükümlüdür.

Kural olarak düğün sırasında takılan ziynet eşyaları kim tarafından takılırsa takılsın, aksine bir anlaşma bulunmadıkça kadına bağışlanmış sayılır ve artık onun kişisel malı niteliğini kazanır. Bu eşyaların iade edilmemek üzere kocaya verildiği, kadının isteği ve onayı ile bozdurulup müşterek ihtiyaçlar için harcandığı hususu davalı tarafça kanıtlandığı takdirde, koca bu eşyaları iadeden kurtulur.

Somut olaya bakıldığında; dosya kapsamında dinlenen davalının annesi tanık Neriman Ünver’in “...davalı ... bana üç tane bileziği ihtiyaçları için maaşı yetmediğinden dolayı bozdurduğunu söyledi, ...düğünün ertesi günü davacı ve davalı bana üç tane bilezik vererek "bununla mobilya taksidini öde" dediler, bu yukarıda anlattığım üç bilezikten farklı bileziklerdir” şeklindeki, yine davalının ablası tanık Emine Yalçın’ın “...tarafların geçinemedikleri için maaşları yetmediği için düğünde takılan bileziklerden bozdurduklarını biliyorum, 9 tane olduğunu duydum,

hatta Lütfiye sınavlara uçakla götürmek için parası yetmediğinden bileziklerden 3 tane bozdurduklarını biliyorum...” şeklindeki beyanları ile davalının da bilezik bozurularak harcandığını kabulü karşısında 6 adet bileziğin evlilik birliği içinde bozdurulduğu anlaşılmaktadır. Davalı ise, davacı kadının bunları iade edilmemek üzere rıza ile verdiğini kanıtlayamamıştır.

Hal böyle olunca, davalı kocanın, müşterek ihtiyaçlar için harcanan ziynetlerin, rızayla ve iade şartı olmaksızın kendisine verildiğini ispatlayamadığı, bu nedenle dava konusu olan ve varlığı ispat edilebilen ziynetleri iadeyle mükellef olduğu hususu tartışmasızdır.

Öyle ise, mahkemece; bozdurulduğu anlaşılan 6 adet bilezik (ayar, gram ve bedeli) yönünden, inceleme yapılarak, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, ziynet eşyalarına yönelik talebin tümden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalının vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T.’nin 13. maddesinde ‘’(1) Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin İkinci Kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. (2) Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.’’ düzenlemesi yer almaktadır.

Mahkemece; 300 TL katılma alacağının davalıdan alınmasına karar verilmiş olması karşısında, katılma alacağı yönünden kabul edilen miktar itibariyle davacı vekili lehine yukarıdaki madde düzenlemesi gözetilmek suretiyle 300,00 TL nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, 1.500,00 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmiş olması doğru görülmemiştir.