Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/14083 K.2019/2266

Taraflar arasındaki kişisel eşya ve ziynetlerin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; mahkemenin 20/03/2017 tarihli Ek kararı ile davacı tarafın temyiz talebinin reddine karar verilmiş olup, bu defa davacı tarafından bu ek kararın temyizi üzerine, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dava kişisel eşya ve ziynet eşyalarının aynen mümkün olmaması halinde bedelinin iadesi talebine ilişkindir. Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş; hükmün davacı vekili tarafından maktu harç yatırılarak temyiz edilmiştir. Mahkeme tarafından bakiye temyiz nisbi harcı 272,00TL'nin tebliğ tarihinden itibaren bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlatılması konusunda muhtıra gönderilmiş ancak kanun yoluna başvuran tarafın davacı olması ve maktu harca tabi olması gerekçesi ile yatırılmamış ve 20/03/2017 tarihli ek karar ile davacının temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili, temyiz isteminin reddi kararıyla birlikte esas hükmü temyiz etmiştir.

Dosyanın incelenmesinden mahkeme kararının davacı tarafça temyiz edildiği anlaşılmakla davacı taraftan alınacak temyiz harcı nispi olmayıp maktu alınması gerektiği halde çıkarılan muhtırada 272,00 TL nispi harç istenmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece 20/03/2017 tarihli ek kararla davacının temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş ise de; temyiz yoluna başvuran tarafın davacı olması ve davacı tarafın temyiz yoluna başvuru harcının maktu olması hususları göz önüne alınarak davacının temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına ilişkin kararın kaldırılarak, davalının temyiz itirazlarının incelenmesine geçildi.